Welkom bij Cattery Philote

Enkele weken na een zeer geslaagd logeerpartijtje half mei 2009 bij Internationaal Kampioen Yildrim van cattery Jethro (zie http://www.jethro.info/aby/Yildrimned.htm) bleek onze Sélène zoals gehoopt voor het eerst zwanger!   Kittens zijn geboren op 20 juli. Belangstelling is altijd welkom maar de kittens uit het huidige nestje zijn allemaal al besproken. Gezien het plezier dat Sélène beleeft aan haar kittens en het gemak waarmee alles gaat zal zij zeker vaker haar moederkunsten mogen vertonen.

15 juli: Sélène beleeft tot nu toe een probleemloze zwangerschap maar is nog niet bevallen. Ze eet goed, slaapt goed en is tussendoor nog gewoon heel speels. Haar zwangerschap lijkt haar minder zwaar te vallen dan destijds haar moeder, wellicht omdat ze minder kittens draagt of omdat ze iets groter en robuuster is. Ook zijn de tepels van Sélène opvallend veel groter dan destijds bij haar moeder.

Het enige 'probleem' tot nu toe is haar eigenwijsheid. De door ons ingerichte nestdoos was voor haar lange tijd onacceptabel. Liever haalde ze onze kleerkasten leeg om ruimte te creeëren en toen die van stevige sloten waren voorzien had ze haar oog laten vallen op de ruimte onder ons bed. Die hadden we al afgetimmerd, maar mevrouw bleek in staat om de laden onder het bed open te trekken waardoor ze toch een toegangsweg wist te maken. Pas toen we gewichten hadden geplaatst voor de laden ging mevrouw akkoord met de doos, althans ze ligt er tegenwoordig 's nachts in.

En verder moet onze Persé, haar moeder en toekomstige grootmoeder het af en toe ontgelden. Onze slaapkamer is nu heel duidelijk Sélène's terrein en als Persé daar te druk doet kan ze af en toe een haal krijgen en wordt ze naar beneden gejaagd.

20 juli: Wat later dan gedacht maar toch gebeurd: Sélène is bevallen!

Gisteren, terwijl de kinderen hier waren,  kreeg ze aan het eind van de middag een eerste soort wee beweging. Daarna was ze onrustig en nerveus, niks voor Sélène, maar er gebeurde nog niks. Toen we om een uur of 10 een filmpje wilde gaan kijken met mevrouw om de tijd te doden, wist onze jonge dame niet meer wat ze wilde: in de doos, op bed, naar de kattenbak.  Er stond wat te gebeuren.

De film hebben we niet gehaald. Al bij de openingscène voelde ik wat nats naast me..getverderie..wat is dat nou? Nou geen bedplasser maar een mevrouw wiens vliezen gebroken waren. Al snel daarna kwamen de weeën, maar mijn hemel wat een pijn had ze. Ze deed haar best maar schreeuwde het uit en kon ook niet in de doos blijven maar kronkelde door de kamer.. We dachten oh jee, dat gaat mis wat hebben we haar aangedaan.  Maar opeens, rond 23 uur, was ze rustiger. En achter haar: iets donkers.

Ja hoor, daar was een kitten. Een stevige (waarschijnlijk) dame, Gaia, van 101 gram die al snel op zoek naar tepels ging en liet horen wat ze wilde. Maar ja, mams was nog even bezig...  Nummer twee ging met minder pijn gepaard, maar waarschijnlijk durfde mams niet echt meer te persen want het schoot niet op. Toen ze van 0.30 uur tot 1.10 uur bezig was met persen en er total geen schot in kwam en Sélène begon te miauwen heb ik de dienstdoende dierenarts maar gebeld en gevraagd of er reden tot zorg was. Hij vond van wel en vroeg me te komen.

Midden in de nacht gingen we dus op pad. En net als destijds bij Persé...ja hoor in de auto..daar kwam hij dan toch. Yri, een opvallend grote en lange jongeman van 114 gram waarvan je je goed voor kon stellen dat mams daar, geheel nieuw in het vak, wat moeite mee had.

Toch maar naar de dierenarts gegaan, we stonden inmiddels al bijna voor de deur. Hij onderzocht ma en constateerde dat alles ok was en er nog één moest komen. Terwijl de dierenarts met de administratie bezig was bleek nummer drie er ook al uitgefloept te zijn zonder een kick van ma. Geen wonder, het was een kleine dame, Iris, van 74 gram maar gelukkig met praatjes voor 10. Wonderlijk snel had deze dame een tepel te pakken en gaf die niet meer prijs.

Thuis gekomen werd Sélène al heel snel uitermate rustig. Ze ging lekker liggen met drie muisjes aan haar tepels en spinde van genot. De kleintes zogen als leeuwen en sliepen tussendoor als rozen dus rond een uur of 3 zijn wij ook maar even gaan slapen. Ik werd wel om de twee uur wakker, ging dan even kijken en trof iedere keer een gelukkige moeder met fanatiek drinkende en elkaar soms wegduwende kittens.

 Moeder Sélène blijkt tot nu toe zoals verwacht een wat minder nerveus type dan haar eigen moeder. Ze eet en drinkt als de kittens slapen, komt dan ook even een kopje halen maar rent terug zodra een kitten maar een piepje geeft. Oma Persé is ook al even komen kijken maar dat is momenteel de enige die nerveus is en wordt door Sélène op veilige afstand gehouden. Een babysitter heeft zij niet nodig. Ze houdt liever zelf de touwtjes in handen. Het is haar beurt!

24 juli: Even een kleine update. Moeder en kittens maken het uitstekend. Grote indruk maakt met name de kleine Iris, die een handige strategie heeft gekozen om het gat in grootte met broer en zus te dichten. Zij heeft een tepel gekozen dicht bij moeders hoofd en laat de andere twee vechten om andere favoriete tepels. Het is ook al te zien op de foto links hierboven. Als gevolg daarvan kan mevrouw rustig drinken en slapen waardoor juist zij het hardst groeit. Terwijl ze begonnen is met 74 gram weegt ze inmiddels, op dag vier, 127 gram. De andere twee gaan ook goed, maar iets minder hard waardoor het gat met hen bijna gedicht is. Sélène is een voorbeeldige moeder, precies zoals wij verwacht hadden. Relaxed, actief tussendoor maar altijd op haar hoede voor een piepje van een kleintje en dan meteen beschikbaar, terug in haar doos.  

 27 juli: Het is nu een week geleden dat Sélène bevallen is. Mijn melding over het inhalen door Iris bleek een beetje voorbarig want de andere twee lieten zich dat niet zomaar zeggen en hebben de laatste dagen juist weer meer in gewicht en grootte gewonnen. Tegelijkertijd is Iris het juist even wat rustiger aan gaan doen, waarschijnlijk even investerend in 'interne ontwikkeling' zoals broer en zus dat eerder deden. Yri was en is de grootste en hij is inmiddels ruim over de 210 gram heen. Gaia zit bijna op die 200 gram en Iris is met ruim 160 nu toch weer kleiner dan de andere twee. Maar ja, wat wil je als je begint met 74! Alledrie beginnen ze duidelijk meer te bewegen (ze waggelen al echt op hun pootjes..) en dat kost natuurlijk ook energie. Yri heeft inmiddels al zijn ogen open gedaan. Een snelle jongen! Een foto heb ik daar nog niet van kunnen maken want moeder Sélène vindt dat niet goed. De weegschaal vind ze al erg genoeg! Gaia lijkt ook van plan haar ogen binnenkort open te doen en daarna zullen die twee Iris wel snel duidelijk maken dat ook voor haar de tijd daarvoor is aangebroken!

3 augustus: De kittens zijn nu twee weken oud en alles gaat gelukkig prima. Gaia (zie foto rechts in camera kijkend) en Iris (zie foto slapend) besloten 1 dag na Yri (zie foto links bijna in camera kijkend) ook hun ogen open te doen en inmiddels slapen en drinken ze niet alleen meer maar spelen ook al met elkaar. Yiri is al op zoek naar de uitgang van de werpdoos maar kan daar gelukkig nog niet bij. Moeder Sélène is nu ook wat onrustiger dan voorheen, kirt dat een lieve lust is en vond het ook verschillende keren (vooral 's nachts...) tijd voor een verhuizing. Afgelopen woensdag trof ik na thuiskomst, juist voor het kraambezoek, geen enkel kitten in de doos. We bleken de gewichten niet goed voor de bedlade te hebben laten staan en mevrouw Sélène had dus haar kans schoon gezien en haar kids tussen de truien gelegd. Slaapt heerlijk. (zie foto linksboven). Omdat wij daarboven slapen hebben we ze toch maar weer terug gelegd en dat werd gelukkig aanvaard.  Ondanks alle drukte en de vele stoeipartijtjes hebben de kittens toch ook kans gezien om fors te groeien. Gaia: 286 gram, Yri 323 en Iris 243. Het gaat allemaal wel heel erg snel, als je hieronder kijkt hoe de wormpjes van twee weken geleden nu al als mini katjes met elkaar spelen in de werpdoos. De kinderen kunnen er geen genoeg van krijgen en eerlijk gezegd..wij ook niet...

10 augustus: De kittens zijn inmiddels alweer drie weken oud en kunnen heel duidelijk horen en het één en ander zien. Gaia en Yri kunnen ook al lopen en klimmen, Iris begint te lopen maar staat nog wat shaky op haar achterpootjes. De dames en heer zijn inmiddels al zo speels met elkaar en ook heel erg met mams dat ze wat minder slapen en waardoor het sommige dagen ook wat minder hard gaat wat betreft de gewichtstoename. Maar voor minder dan 10 gram doen ze het gelukkig toch niet... ;-)). Yri heeft inmiddels 425 gram op de weegschaal staan (ja ja, een kampioentje...), Gaia 380 en Iris 320 gram.

Mama Sélène heeft inmiddels dan toch haar zin gekregen. Ze heeft de kittens verplaatst naar een plek tussen de wasmand en een klerenkast, onder de wastafel en wij zijn akkoord gegaan. Ze bleek overigens ook volstrekt gelijk te hebben want direct de volgende dag gingen ze alledrie aan de wandel en zou de werpdoos dus onvoldoende oefenruimte hebben geboden. Omdat wij niet bovenop de kittens willen stappen zo uit bed, hebben we een grote plank voor de kast en tegen de douche geplaatst zodat ze aardig wat speelruimte hebben en zelfs de douche in kunnen kruipen voor extra ruimte maar wel veilig zijn. Dat had Sélène dus prima bedacht.

Nadeel van de nieuwe fase waarin de kittens verkeren is wel dat ze tegenwoordig ook 's nachts spelen, en dat moeder dan volop mee gaat doen en daarbij nogal harde kirgeluiden maakt. Wij slapen dus maar even op de logeerkamer...Sélène mag dan haar gang gaan op onze slaapkamer. Soms speelt ze wel heel wild maar we gaan ervan uit dat ze ook wat dat betreft weet wat ze doet. Over enkele dagen zullen we de hele familie naar beneden proberen te verhuizen maar voorlopig is dit een mooie tussenoplossing. Recente foto's hebben we even niet gemaakt, de eerste foto's na Sélènes verhuizing zijn inmiddels eigenlijk alweer verouderd, want ze veranderen momenteel met de dag. De oren hebben de groei ingezet ! Maar goed, nog maar even de alweer ''oude'' foto's van net na de door Sélène bedachte verhuizing. Kijk hoe trots ze hier links kijkt. Haar plek voor haar kittens!

17 augustus: De kittens zijn nu 'al' vier weken oud en dat hebben we geweten. Na de verhuizing naar de woonkamer op zondag dachten we ze nog even in een eigen speelbox achter de hoge plank in een veilige hoek te kunnen houden. We meenden dat de plank zo hoog was dat het in ieder geval nog wel een paar dagen zou duren voordat de hele woonkamer speelterrein zou worden. Nou niet dus. Yri hield het er één dag vol en liet toen aan zijn zusjes zien hoe je over zo'n hoge plank kunt klimmen. Als we hem terugzetten liet hij heel erg horen het er niet mee eens te zijn en nam gewoon weer een aanloop en deed het kunstje opnieuw. Iris deed hem al snel na...Weer moeten wij dus capituleren voor de sterke wil van onze Aby's, dit keer voor die van Yri (foto boven, links en rechts). De plank is opgeruimd en wacht op een eventueel volgend nest!

Overbodig te zeggen dat het allemaal heel goed gaat. Ze groeien allemaal goed (Gaia 462, foto lins en rechts, Yri 533 (!) en Iris 410 gram), reageren inmiddels op van alles (stofzuiger... binnenkomen...) en kunnen niet alleen meer lopen maar ook al rennen. en elkaar vastgrijpen. Zeer grappig allemaal.

 Het wordt langzamerhand ook tijd om aan de 'vaste hap' te gaan en wat minder aan moeders tepel maar met zulke sappige tepels als die van Sélène is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Tot onze verbazing is het de kleine maar allesbehalve langzame Iris die als eerste met moeder mee is gaan happen. Yri en Gaia hebben nog wat extra stimulans nodig en komen pas op gang als je ze eerst wat aan de mond smeert. Oh is dat eten...?  Als ze eenmaal op gang zijn moeten we oppassen dat ze onze vingers er niet bij opeten want de coördinatie van mondbewegingen behoeft nog wel enige oefening...de tanden zijn er al. In de loop van de komende week zullen de darmpjes wel moeten wennen aan de 'vaste hap' en zal ma wel wat afstand gaan nemen. Heel spannend.

En er is nog meer goed nieuws...want sinds de kittens naar beneden zijn is de vrede met oma ook weer getekend. Oma likt ze inmiddels allemaal, doet gewoon mee met spelen en slaapt ook weer met dochterlief...(zie foto hieronder). Heel fijn natuurlijk,  ook voor ons. En voor de kittens...eindelijk een lieve oma!

 En na al het goede nieuws ook nog even een 'minpuntje'. Zoals op de foto van Yri rechts boven te zien is en ook in het echt zichtbaar wordt lijkt het erop dat zowel Iris als Yri zowel links als rechts in hun hals een soort 'halsbandje' ontwikkelen. Dat wil zeggen, een kleurbandje (streepje) dat niet hoort bij een Abessijn. Jammer, want Sélène heeft het een klein beetje aan één kant en papa Yildrim had het niet..maar Sélène's genen lijken dit te hebben gewonnen. Maar echt erg vinden we het niet want het staat wel best wel grappig. En buiten dat 'foute' streepje lijken het super Abessijntjes te worden..dus wat zullen we zeuren... Van Iris hebben we dit keer nog geen goede frontale foto, dat komt alleen doordat de dames niet altijd in de camera willen kijken wanneer ik dat wil. Yri is een echte poseur maar de dames zijn wat lastiger te fotograferen. Maar Iris zal zich snel in volle glorie op het internet vertonen. Van haar kunnen we inmiddels ook al melden dat zij het heerlijk vindt om op de bank tegen ons aan in slaap te vallen... 

23 augustus: Het spul is (bijna) 5 weken oud. Dat betekent meer dan ooit stoeien, rennen, op de bank klimmen, ervan afvallen, nog regelmatig bij ma drinken maar ook al zelf wat hapjes eten tussendoor. De woonkamer is inmiddels geheel in gebruik genomen als kattenren en Yri begint al erg geïnteresseerd te raken in de wereld buiten de woonkamer. Die loert namelijk al naar de deur maar voorlopig zal hij het met de woonkamer en keuken moeten doen. We zullen zeker nog het één en ander te stellen krijgen met dit drietal want een Jan Doedel zit er duidelijk niet tussen. De één is nog ondernemender dan de ander. Echte Abessijntjes boordevol energie en plannen.

De zoom van de gordijnen gaat dit avontuur waarschijnlijk niet overleven en er zullen vast ook nog andere dingen gaan sneuvelen maar ja, dat hoort er nu eenmaal een beetje bij.  En ze laten ons vooral genieten.  Als we thuis komen van elders worden we nu opgewacht door vijf Abessijnen die ons allemaal blij aankijken en aan komen rennen. Welkom thuis!

Alledrie zijn ze leuk maar wel allemaal anders. Gaia is dol op likken, die likt ons zodra ze de kans krijgt. En zij kan heel snel rennen. Ze hapt ook al flink van van alles en  nog wat. Yri verzint doorlopend nieuwe dingen om te doen. En als ma het stimuleert laat hij zien dat hij al heel ver kan plassen.. Gelukkig ruimt ma het ook weer op want de kattenbak heeft ze hen nog niet bijgebracht, dat deed Persé eerder beter want toen vonden we nooit wat. Nu vinden we wel eens een plasje en ook al een keer een echt drolletje... Goed dat er al drollen gedraaid worden en we hebben tegels dus is het allemaal geen ramp maar Sélène moet ze toch maar eens gaan bijbrengen waar de kattenbak is en waar hij voor dient..Yri is nog niet zo'n eter maar groeit toch het hardst omdat hij duidelijk een voorkeursbehandeling van ma krijgt..en door haar het vaakst gevoed wordt. Iris is het rapst met hapjes eten, komt ons altijd als eerste begroeten en is overduidelijk een kleinkind van oma, een echte mensenpoes (zie de foto's bij mij op mijn borst en bij Eveline op schoot...Iris vind het heerlijk en wij ook...). Zoals beloofd staat zij deze week in de hoofdrol. Ook het portret

rechtsboven is van haar.

Beetje lastig is dat Sélène alweer krols is. Zij heeft het dus zwaar...aandacht voor de kittens, speels en dan ook nog eens krols en dus alweer de drang naar een kater... We hopen dat het snel weer afneemt want het is lastig voor iedereen en ook oma moet het nu af en toe weer ontgelden. En dat terwijl de vrede nu juist weer geheel getekend was zoals op de foto's bovenaan dit weekverslag te zien is.

Tenslotte nog de gewichten: Iris bijna 500 gram, Gaia 560, en Yri eh...640!

30 augustus: De kittens zijn nu bijna zes weken oud en dat betekent dat we inmiddels te maken hebben met geheel volwaardige minikatjes. Ze eten en drinken gewoon in de keuken met mams en omi, ze kunnen springen, rennen, lichtjes volgen, klimmen en eigenlijk gewoon bijna alles wat een volwassen kat ook kan. Alleen dat alles in golven van oneindige energie om vervolgens als een blok in slaap te vallen.

Het spul is inmiddels ook geheel zindelijk maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het dit keer niet helemaal vanzelf is gegaan. Het blijft allemaal verbazingwekkend snel maar dit keer hebben we een enkel drolletje moeten opruimen en heeft met name Gaia het een dag lang prima gevonden om onder de bank in een hoek te plassen (zie foto links...). Dat vond zij prima, maar wij toch echt wat minder (zie foto rechts...) en we hebben haar dus verschillende keren op de bak getild om duidelijk te maken wat de bedoeling was. Moeder Sélène was waarschijnlijk te krols om zich druk te maken over dergelijke details en liet dit deel van de opvoeding dus geheel aan ons over. Gelukkig had ook Gaia na een dag door wat wij een geschiktere plek vinden om ook de plasjes te doen.

Nu zijn ze dus allemaal geheel zindelijk, eten ze wat de pot schaft en komen daar ook om vragen. In de keuken is het tegenwoordig dus een gezellige boel waarin doorlopend van bak wordt gewisseld en soms ook nog wel met poten in het eten gestampt wordt (zie hierboven). 

Verder komen ze op de bank bij ons liggen als ze daar zin in hebben en spelen ze heel wat af. Inmiddels begint ook al een beetje duidelijk te worden in welke richting hun carrière zich mogelijkerwijs gaat ontwikkelen. 

Gaia gaat wellicht op voor schoonheidsspecialiste. Zij blijft ervan houden om iedereen helemaal af te likken en alles dan mooi in model te likken. Een modeopleiding met specialisatie in schoenen heeft duidelijk ook haar belangstelling. Alpiniste zou ook kunnen, ze klimt als echte Abessijn ook al graag in onze broeken als training.

Yri lijkt geknipt voor een carrière in het entertainment, circusartiest, cabaretier of wellicht wacht hem als grootste praatjesmaker van het stel een rol in de politiek. Mocht dat allemaal te hoog gegrepen zijn dan kan hij waarschijnlijk ook wel aan de bak als personal trainer in een fitnesscentrum want fit, sterk en sportief is hij van nature. 

En dan hebben we nog Iris. De kleinste van het stel maar ondanks haar formaat een zeer snelle dame en erg goed in de omgang en communicatie met het mensenras. Een kleindochter van haar op dat vlak ook al zo getalenteerde oma. Gezien haar grote communicatieve gaven en intelligentie en ook gezien haar belangstelling (zie foto links) wordt het voor haar wellicht een loopbaan in de informatica. Mocht dat niet meteen lukken dan heeft ze inmiddels ook al blijk gegeven van grote belangstelling voor de schoonmaakbrachche, waar ze zich ondanks haar overduidelijke intelligentie niet te goed voor acht. Zodra er een bezem tevoorschijn wordt gehaald, is Iris ook van de partij en biedt ze haar diensten aan. Wij gebruiken de bezem inmiddels al als een middel om haar te roepen als we haar even uit het oog zijn. Zodra je een bezem pakt, dan is Iris er immers ook heel snel. En een stofzuiger vindt ze, net als haar oom Apollo vroeger maar in tegenselling tot haar broer en zus en oma, geen reden om ervan door te gaan. 

We weten niet of we de komende weken nog altijd wat te melden zullen hebben aangezien de veranderingen zich steeds meer zullen beperken tot de grootte en het gewicht alleen nu ze al zoveel dingen kunnen. Het kan dus zijn dat het blijft bij wat korte opmerkingen en een enkel fotootje. En nu we het toch over het gewicht hebben. Iris weegt inmiddels meer dan 600 gram. Gaia 660. En Yri, tsja we durven het bijna niet te zeggen maar die eet tegenwoordig volledig mee uit de keuken en krijgt bovendien nog altijd een voorkeursbehandeling van ma en mag vaak als enige (ach ja, moeder-zoon zullen we dan maar denken...) ook nog eens bij haar drinken. Hij is dan ook al over de 800 gram heen....

9 september: In plaats van een tekst hebben we vandaag besloten om een paar video's met jullie te delen. Wij wensen jullie veel kijkplezier...:-)))

 En Wat zijn ze druk, eh? ;-))

21 september:  De kittens zijn inmiddels negen weken oud en dat betekent dat ze deze week voor het eerst naar de dierenarts gaan voor het eerste prikje en onderzoek. Nou, dat onderzoek vrezen we niet want je hoeft geen specialist te zijn om te zien dat het alle drie super gezonde kittens zijn.

Iris is met bijna 900 gram nog altijd de kleinste maar toont keer op keer aan daarbij vooral ook heel dapper te zijn. Niet bang voor de stofzuiger en als eerste relaxed in de tuin. Gaia is al op weg naar de 1000 gram en ze heeft al een heel volwassen blik. En dan Yri, die is met ruim 1150 gram met recht een stevige man aan het worden. Hij is niet alleen de grootste maar ook de luidruchtigste van het stel. Zodra wij in de keuken zijn komt hij melden dat de etensbakjes aangevuld kunnen worden, ook al zijn er altijd nog genoeg droge brokjes. Dat vindt meneer lang niet voldoende...

Alle drie zijn ze dol op mensen en alle drie zijn ze super ondeugend en ondernemend. Soms zijn we ze kwijt en dan blijken ze bijvoorbeeld met zijn alleen achter de pannen in de keuken te zitten. En oh wat kijken ze dan onschuldig... (zie foto links). De tuin is inmiddels ook al verkend, oh oh wat prachtig vonden ze dat allemaal natuurlijk (zie foto's onder).

Als echte Abessijnen helpen ze graag met alle huishoudelijke klussen waarbij ze overigens liever afbreken dan opbouwen.. Integratie cursussen zijn bij ons niet nodig want nieuwkomers worden direct in de familie opgenomen, afgelikt en er wordt al snel bij hen op schoot gesprongen. En mochten er even geen bekende of nieuwe mensen zijn om lastig te vallen dan is er altijd oma nog (die doet inmiddels volledig mee..zie foto onder), of de staart van mams die onder handen kan worden genomen. Verder wordt er natuurlijk ook nog heel wat geslapen en zeer regelmatig gedronken bij mams. Technisch is dat niet meer nodig maar ze vinden het nog heerlijk en mams, sinds ze niet meer krols is, ook weer. Dus waarom dan niet...Laat ze er nog maar even van genieten. Nog even en de kinderen gaan zich al weer elders vestigen en daar nieuwe avonturen tegemoet.  

27 september 2009: Het dierenarts bezoek is inmiddels achter de rug en zoals verwacht werden de drie kittens alledrie in uitstekende gezondheid bevonden. De dierenarts vond het alleen jammer dat ze zo snel klaar met ze was, want ''zulke schatjes zou ik graag nog veel langer bij me houden''. Een bekend gevoel...;-)). Ze verheugde zich nu al voor over drie weken als ze terug moeten voor hun 2e prikje. Verder vond ze dat Yri een prima gewicht had voor een kitten van.... 12 weken. En dat terwijl hij pas negen weken oud is. Hij is wat ''voor'' in ontwikkeling. Ook constateerde ze op grond van het aantal uitgerukte snorharen dat Iris weliswaar de kleinste maar volgens haar ook de dominantste was. Zij had immers nauwelijks uitgerukte snorharen en bovendien stond ze als eerste klaar voor haar prikje en gaf ze als enige geen krimp. Gaia en Yri maakten er ook bepaald geen drama van maar ze protesteerden wel even.Thuisgekomen sliepen ze wel even meer dan normaal, logisch na zo'n avontuur een een injectie met een beetje verzwakt virus.

Al snel waren ze echter weer geheel de oude en Yri verraste ons op een gegeven moment door toch wel heel raar op zijn beide zusjes te springen en ze in hun nekvel te pakken. Het leek wel of hij ze aan het dekken was. Voor de zekerheid tilden wij hem even op om te kijken of er wellicht al iets van zijn piemeltje te zien zou zijn, verwachtend dat dit niet het geval zou zijn. Maar ja, ''wat voor in zijn ontwikkeling'' had de dierenarts al geconstateerd en dat bleek inderdaad het geval: Meneertje was al zeer opgewonden en volledige klaar en toegerust voor actie. Het was dus wel degelijk dekken wat hij deed. Een katertje van negen weken die zijn zusjes gaat dekken. Het moet hier toch niet veel gekker worden... We hadden op dat moment bezoek en dus zijn er drie extra getuigen... ;-)). Het kan nu nog geen kwaad, want zusjeslief zijn zeker nog niet zover maar ik heb het toekomstig personeel van Yri al wel gewaarschuwd dat het verstandig lijkt hem zo snel mogelijk van zijn balletjes te laten ontdoen.

Verder hebben we nog één incidentje gehad van de week. Tijdens onze afwezigheid hebben de kittens zich over onze wijnvoorraad ontfermd en daarbij een fles rood op de tegels laten vallen, zodat de keukenvloer één rood waterballet was geworden en het hele huis lekker naar Rode wijn was gaan geuren.... 

07 Oktober: We beginnen het benauwd te krijgen want nog even en we moeten afscheid nemen. De kittens doen het nog altijd fantastisch. Het nieuwe personeel kan zich verheugen op super leuke nieuwe huisgenootjes. Of moet ik al zeggen huisgenoten? Yri is immers al over de 1,5kg en de dames volgen hem op enige afstand! Als laatste nog even wat plaatjes waaronder de al lang beloofde portretjes (in volgorde van geboorte, Gaia, Yri en Iris) en een filmpje van de pret bij ons thuis. We mogen het natuurlijk bijna niet zeggen zelf maar we doen het toch...wat zijn ze mooi niet?

Eind november 2007 mocht Perséphoné uit logeren bij Cattery Valandil in Arnhem (kijk op Cattery Valandil). In eerste instantie vond ze het allemaal veel te eng maar toen haar favoriete personeelslid overkwam uit Utrecht kreeg ze ineens toch belangstelling voor de knappe kater (een internationale kampioen..!) die haar al een tijdje gezelschap hield. GIC Corbulo's Yamie Elros (zie foto rechts) liet deze kans niet voorbij gaan en dekte haar toen ook snel. Nadat ze de smaak eenmaal te pakken hadden gingen ze nog enkele uren door. Uiteindelijke waren ze allebei tevreden en relaxed.

Al snel bleek Perséphoné inderdaad zwanger geworden. Haar tepeltjes begonnen te groeien, ze kreeg meer eetlust, werd nog aanhankelijker dan ze al was en ze werd uiteindelijk natuurlijk ook dikker. Ook werd ze veel rustiger. De adhd poes die ze daarvoor was geweest, wilde opeens veel slapen en liet het gedoe in huis nu soms echt langs haar heengaan. Ze hoefde er niet atlijd meer met haar neus bovenop te staan, al bleef ze altijd graag in onze buurt.

Op de uitgerekende datum, 25 januari was Persé erg onrustig. Ze week geen 50 centimeter meer van de zijde van haar favoriete personeelslid. Er stond duidelijk iets te gebeuren. Om 11.00 uur kroop ze in haar werpdoos en begon haar lichaam schokkende bewegingen te maken. De eerste weeën waarschijnlijk. Maar vlot ging het allemaal niet voor haar. Om 11.30 verloor ze vocht, maar ontsluiting kwam er niet. Toen er om 12.00 nog niets gebeurd was en iets kleins zwarts bleef steken maar even de dierenarts gebeld. Die leek het verstandiger haar kant op te komen. De dierenarts zit niet ver maar toch kwam er onderweg opeens meer. In de auto verscheen iets wat op een kitten leek.....De dierenarts kon de eerstgeborene vervolgens gewoon opvangen. Het kleine ding begon al snel te ademen en te bewegen. Welkom Apollo! 87 gram klein geluk. Al snel daarna volgde nog een kitten. Een dame. Ook 87 gram. Welkom Gaia. Maar oh wat een pech. De dierenarts constateerde namelijk al snel dat er iets ernstig mis was met de constructie van haar achterpoten. Het onderste deel wat naar voren hoort te wijzen, wees bij haar naar achteren. De natuur is verbazingwekkend vaak maar niet altijd perfect. Soms gaat er iets mis. Ook bij katten. Met een dermate ernstige handicap raadde de dierenarts aan om maar zo snel mogelijk afscheid te nemen van deze kleine in ieders belang. In het nest zou ze het prima redden maar in het leven zeker niet. Haar leven duurde maar zeer kort. Verdiet dus na de eerste vreugde. 

Met Persé ging gelukkig alles goed, met Apollo ook en de dierenarts raadde dan ook aan maar weer naar huis te gaan. Om 13.45 werd nog een kitten geboren. Het kwam vlot ter wereld, bewoog maar oh wat was Oidipous klein (66 gram). Waarschijnlijk te zwak om het buiten de baarmoeder al alleen te redden. Weer verdriet dus bij de vreugde. Ook waren er nog zorgen om de nageboortes die maar niet kwamen. De dierenarts maar weer gebeld. Zij raadde aan het goed in de gaten te houden maar verwachtte dat de nageboortes nog zouden komen. En dat gebeurde ook, heel gemakkelijk en rustig. Persé at ze alleen niet op zoals dat schijnt te horen. Maar ja, dat was eigenlijk ook wel te verwachten bij deze kieskeurig dame. Persé bleef wel onrustig en liep nog niet over van belangstelling voor haar kittens. Om 17.15 begon ze zelfs wat te schreeuwen, iets wat ze eigenlijk nooit doet. Wat was er toch met die arme Persé? Al snel begon haar hele lichaam samen te krampen alsof ze nog weer weeën had. Het leek niet alleen weeën. Het waren weeën. Om 17.20 floepte er zomaar, het gemakkelijkst van allemaal nog een kitten uit. Een prachtige dame. Welkom Selene. 96 gram geluk met een super dikke kont. Persé had het mooiste tot het laatst bewaard! Nu de klus er echt op zat, had Persé ook alle belangstelling voor al haar kroost. Een beetje onwennig nam ze al snel al haar moedertaken op zich. 

Inmiddels groeien Apollo en Selene heel erg goed. En oh, wat zijn ze al mooi! Ze zuigen moeder compleet leeg en vechten niet zachtzinnig om hun favoriete tepel. Moeder eet tegen de klippen op om al dit zuiggeweld aan te kunnen en dat lukt verbazingwekkend goed. Ze loopt als het kroost ligt te slapen alweer vrolijk rond, springt overal op zoals ze altijd deed, speelt tussendoor even met wat muisjes en lijkt de zwarte bevalling verrassend snel alweer te boven. Ze keert wel terug in haar doos zodra de kleintjes een kick geven. Leche laten we af en toe op kraambezoek komen en dan is hij heel lief voor Perséphoné en haar kids.

31 januari 2008: Oidipous is zoals verwacht een zorgenkindje maar hij blijkt over een sterke wil tot overleven te beschikken. Helaas bleek hij niet in staat zelf te drinken bij zijn moeder. Daardoor zakte zijn gewicht in eerste instantie terug van 66 naar 62 gram en werd hij zwakker. Met de fles erbij groeide hij echter toch weer aan tot zo'n 80 gram. Omdat we echter ook weer gewoon aan het werk moesten zaten we wel met een probleem. Hoe kan je zo'n kleine man om de de twee uur voeden als hij dat nodig blijkt te hebben? Gelukkig kwam er een ongelooflijk lief aanbod van cattery Valandil, de cattery van Oidi's vader. Daar kon de kleine Oidi opgevangen worden door een pleegmoeder en ook nog eens regelmatig met de fles gevoerd worden omdat er toch al een kleine was die ook met de fles bijgevoerd werd. Het kleine mannetje is dus uit logeren gegaan en werd gelukkig meteen geaccepteerd door pleegmama Noa. Ook krijgt hij heel veel liefde en om de twee uur flesvoeding en inmiddels is hij aangegroeid tot 91 gram. Hij heeft de groei dus toch weer flink te pakken, dankzij de geweldige hulp. En zijn halfbroertjes zijn ook heel lief voor hem. Kijk maar hier rechts!

 Selene en Apollo hebben gelukkig mee dan genoeg aan de melk van hun moeder, die meer en meer een supermoeder blijkt. Selene ging van 96 naar 115 naar 127 naar 147 naar 167 naar 183 naar nu 195 gram. Wat je noemt een stevige tante. En Apollo drukt haar rustig weg als hij vindt dat het zijn beurt is. Hij ging van 87 naar 103 naar 111 naar 130 naar 148 naar 159 naar nu 170 gram. Ook al een stevige jongeman dus. En moeders? Moeders eet veel en is vooral tevreden. Soms komt ze zelf een knuffel halen maar zodra er gepiept wordt rent ze terug naar haar kids. En wat ziet dat er allemaal geweldig uit!

2 februari 2008: Helaas moeten we melden dat Oidi gisteren zo rond 11.30 definitief ingeslapen is. Hoewel hij met de geweldige zorgen van pleegmama Noa en de fles van Anne-Marie van Cattery Valandil de groei te pakken kreeg en aangroeide tot zo'n 95 gram bleek gistermorgen plotseling dat de kleine man een infectie had opgelopen via het kleine wondje dat ontstond door het te vroeg afbreken van zijn navelstrengetje (zie foto rechts).  Ondanks het goed reinigen hiervan en het toedienen van antibicotica. Aangezien de kleine strijder maar weinig moedermelk heeft binnengekregen had hij ook niet de beschikking over de nodige antistoffen om met deze vervelende indringers af te rekenen. Zijn kleine lichaampje beschikte niet over de nodige reserves. Hij was een leuke clown en een vechter maar dit kon hij nog niet aan.

Het goede nieuws blijft komen van Selene en Apollo. Die hebben beide hun lichaamsgewicht inmiddels meer dan verdubbeld en zijn dus ook al veel groter geworden. Selene is inmiddels 222 gram en Apollo hobbelt er lekker achteraan met 190 gram. Selene heeft vandaag ook maar besloten om haar oogjes open te doen. En ze blijkt prachtige kijkertjes te hebben. We hebben ze alleen nog niet op de foto. Af en toe scharrelen ze wat rond maar meestal slapen ze....

6 februari: Apollo en Selene blijven het gelukkig geweldig doen. Ook Apollo heeft inmiddels zijn blik gericht op de wereld. Hij weegt inmiddels 234 gram. Zijn stevige zus blijft hem echter nog altijd voor met 269 gram. Zij doet al verwoede pogingen om te lopen en vaak met succes! En ma? Ja ma is weer helemaal de ma van voordat zij zwanger was. Ze wil weten wat er in huis gebeurt, speelt met van alles en nog wat (zie links) en tussendoor gaat ze naar haar kindjes om ze te voeden. 

13 februari: Het dagboek wordt een beetje saai nu want alles gaat goed. Persé wordt wilder en wilder en heeft het spelen met Leche inmiddels weer onder de knie zoals voor haar zwangerschap (die twee maken elkaar compleet gestoord). Tussendoor weet ze toch voldoende tijd te vinden om haar kittens te voeden. En die groeien dus uitstekend. Apollo (foto links) is inmiddels 315 gram en loopt zowaar wat in op zijn super zus, maar ja die (foto rechts onder) blijft kampioen: Inmiddels 351 gram! Uiteraard betekent dit ook dat ze iedere dag veranderen qua gedrag. Ze reageren inmiddels heel duidelijk op geluiden en kunnen niet alleen lopen maar ook iets wat op rennen lijkt. Ook zijn ze geïnteresseerd in de grenzen van hun wereld, dat wil zeggen de grenzen van de werpdoos. Nog even en ze kunnen rondrennen in de kitten-box die we voor hen gemaakt hebben. En ze spelen inmiddels met elkaar maar ook met moeders (zie foto links).Haar hoofd wordt regelmatig aangevallen, maar goed ze vindt het allemaal best zolang ze maar niet piepen want dan wordt ze onrustig...

24 februari: Even geleden, maar nu dan toch een update. De kleintjes ontwikkelen zich geweldig. Apollo is inmiddels ruim over de 430 gram en Selene blijft nog altijd kampioen met inmiddels zo'n 470 gram. Ze eten inmiddels ook wat in kittenmelk geweekt brokjes, zij het nog niet uit een bakje maar alleen van onze vingers. Maar goed, het zal nu zeker niet lang meer duren voordat ze zelf de weg naar de geweekte brokjes weten te vinden. Er heeft ondertussen wel een verhuizing plaatsgevonden. Snel na de doos bleek ook onze kitten-box namelijk niet bestand tegen de spring- en klimkunsten van Selene. Zij nam al snel een aanloop en trok zich dan op aan haar voorpoten als ze eruit wilde. Aan de andere kant liet ze zich vallen en voila: de hele kamer als speelterrein. Persé werd daar echter nogal zenuwachtig van en daarom is de hele familie nu maar naar de woonkamer verplaatst, waar ze het gelukkig prima naar hun zin hebben. Het is geweldig om te zien hoe ze iedere dag meer kunnen. Beter vechten, rennen, klimmen, ma pesten, Leche lokken, ons verleiden. En ook spinnen gaat steeds harder. Het zijn nu al echte mini katjes...

19 maart: Ja, ja, voor je het weet ben je alweer een paar weken verder. En dat betekent in het geval van de kittens dat ze zich inmiddels al als echte katjes gedragen. Ze weten wat ze willen (en ook wat ze niet willen!) en dat laten ze merken. Ze springen en klimmen al overal in en stoeien samen heel wat af. Ze eten waar ze zin in hebben (kitten stuff: vergeet het, dat eten van mama vinden we lekkerder...) en drinken soms ook nog bij moeders die daar echter veel minder geduld voor heeft. Probleem is eigenlijk alleen dat onze Leche de neiging heeft om al het eten op te eten dat beschikbaar wordt gesteld en daardoor moet hij overdag apart. Want de rest wil ook eten en dat doen ze liever de hele dag door in kleine beetjes. Maar verder is het allemaal vooral genieten van de happy family. Sélène (ruim over de 800 gram...) is nog altijd de brutaalste van het stel en Apollo (bijna 700, dus ook al een aardig mannetje) is iets megaander. Hij is ook nog wel eens te verleiden om bij je te komen als wij dat willen. Sélène doet dat echt alleen als zij dat wil en meestal is ze daar, als echt kind van haar moeder, veel te druk voor. En wat heel grappig is: Beiden zoeken ons echt al op, als echte Abessijntjes. Spelen doen ze graag met elkaar, maar dan wel bij ons in de buurt. Of bij ons op schoot. En natuurlijk moeten alle nieuwe dingen (rugzakjes, zak van het kattegrind, boodschappen die binnenkomen) onderzocht worden.